13 Ekim 2011 Perşembe

Edd-durum


fotoğraf:rü
Bi kız vardı, hep çok sevdiğim. Ne yazsa okuduğum, belki defa'larca ki dehalarca. Çekdiği fotoğrafları çok sevdiğim, yani neye eli gözü kalbi değmişse, benim sevgimin değmesinden bahsediyorum. Ona hiç, bak ben rü, seni çok sevdim, içindekiler'de olmak isterim, demedim. Demeyi çok istedim ama bunun internet denen meret (ki bu onu tanımamı da sağlayan aynı adlı) 'ten olsun istemedim. Yüzünü gördüğümde 3 boyutlu, o da benim ona bakan gözlerimin farkında olduğunda bu daha samimi ve göreceli ve durumu anlamasını sağlayıcı olucaktı. Durum dediğim durum'du, artık hareket halinde bişi.. Mesela onunla nil konserine gitme hayalim var benim, ki ben ona nile bakınırken rastladım. Bu kız nerde ne okuyo biliyoken ben, bigün oraya gitmek nasip olabilicekken, ben o bambaşka tanışmayı, mereba ben rü gibi harflerden oluşturmak "sırf" istemedim. hiç hemde. Sonra ben orda onu aradım. Tam fakültesini buldum, ki aramakla çok fazla harcanmış vaktin nihayetinde, az kum kalmıştı saatin üst bölümünde iken. Bi kız gördüm kıvırcık saçları omuzlarında. Fakültesinin önü. Koşmaya başladım "eda!" nida'mla. Bakmadı kız, 100metreyi koştum ki, kız ardına baktı ki o değildi. O olsa hayalim suya değil bana düş'tü. Olsundu, fakülte de karşıma çıkan ilk birileri ona tanıdık'tı. Ona not bıraktım. Eskiz defterimden ilk kez, bunca kıymetli bişi için bi yırtık alıp, "mereba ben rü" yazdım ona. harflerimle ama onun her gün girdiği kapının önünde. Sonra koşa koşa otobüse yetiştim ben. Mutluyum yine. Çok. Çünkü artık durum değil bu, koşum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder